Να μας!

Πατάμε play και ξεκινάμε...

Ιδού λοιπόν η εποχή των συμπλεγμάτων.

Ο απέναντι με ακούει με απορία και μετά,

«Να κι αν είναι κι αν δεν είναι» μου απαντά.

«Να, να , να!...»

Ιδού λοιπόν η εποχή των συμπλεγμάτων.

Είναι τα οράματα που λείπουν

«διότι», «δεν» και τα λοιπά,

είν' ο φόβος, όχι τίποτα σπουδαίο φυσικά,

και που μας κάνει ξαφνικά,

για ό,τι υπάρχει ένα γύρω να μη δίνουμε μια

και «Να, να , να!...»

Για τα παιδία που περιμένουν κι ελπίζουν

νύχτα μέρα με παυσίπονα και ηρεμιστικά,

μήπως έχουμε κάτι να πούμε; Ε, όχι δα!

Εμείς «Να, να , να!...»

Για τους φαντάρους που ονειρεύονται τις νύχτες

κι έναν ύπνο ανεξύπνητο κοιμούνται στη σκοπιά,

μήπως έχουμε κάτι να πούμε; Ε, όχι δα!

Εμείς «Να, να , να!...»

 Κάθε φορά που η ζωή μας ακριβαίνει.

Τι περίεργη λιτότης! Δύο μέτρα, δύο σταθμά.

«Η Ελλάδα μας πληγώνει»*. Ε, καλά!

Εμείς «Να, να , να!...»

Εμένα πάντως η Ελλάδα με μουντζώνει,

όμως εσένα πονηρούλη σε πληρώνει τελικά,

μου αγοράζεις ένα ύφος ακριβά ή φτηνά

και «Να, να , να!...»

Αυτοκράτορας σκοτώνει τη μαμά του λέει

διαγράφονται οι λέξεις Άγιος Μέγας και τα λοιπά.

Ιστορίες θα λέμε τώρα; Ε, όχι δα!

Εμείς «Να, να , να!...»

Τετρακόσια χρόνια φάγαμε τους Τούρκους.

Συνηθίσαμε και τρώμε και τους Έλληνες μετά.

Τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια. Ε, καλά!

Εμείς «Να, να , να!...»

Όλα αλλάζουν, ξαναλλάζουν κι αλαλάζουν.

Ένας κόσμος σαν κοπάδι αλαφιασμένο τριγυρνά.

Οι κερκίδες τι σημαίνουν; Ε, καλά.

Εμείς «Να, να , να!...»

«Το μυαλό μου είναι σε φάση να σαλτάρει».

Τουτ' η φράση μου 'χει μείνει από τα Νέα Ελληνικά.

«Πολυτέλειες» θα μου πείτε. Ε, καλά!

Εμείς «Να, να , να!...»

Ιδού λοιπόν η εποχή των συμπλεγμάτων.
Ο απέναντι με ακούει, με κυττάζει και μετά
«Πόση αλήθεια κρύβει τουτ' η ιστορία μου απαντά».
Κι εκεί τελείως ξαφνικά,
Μου θυμίζει κάτι λόγια - κάτι λόγια γνωστά –
ωραία κι αληθινά.
«Το λουλουδάκι αυτό δεν ήταν για μας.
Το κόψαμε, το φάγαμε και το φτύσαμε μετά»**.
αλλά για τέτοια θα λέμε τώρα? Ε, όχι δα!
Εμείς «Να, να , να!...» 

Στις μέρες μας...

... ο καθένας ανα πάσα στιγμή μπορεί να εκραγεί.
...τικ-τακ τικ-τακ τικ-τακ τικ-τακ τικ-τακ...

Aντίθετα με το τι πιστεύεται...

... ο Ronnie James Dio είναι ο άνθρωπος στον οποίο απευθύνονται οι περισσότερες προσευχές παγκοσμίως. Και ο αριθμός τους πρόκειται να αυξηθεί κατακόρυφα.

Αφιερωμένο στον Πρωθυπουργό

Dead Again

Είναι καμιά φορά ζόρικο όταν ήρωες της εφηβίας σου πεθαίνουν. Ο Peter μου ήταν πολύ συμπαθητικός κυρίως γιατί πάντα μου έδινε την αίσθηση ότι ειρωνευόταν τη γραφικότητα του μουσικού χώρου που εκπροσωπούσε. Σκάλιζε με επιμονή τους μεγαλύτερους φόβους του ανθρώπου. Γι'αυτό και τώρα που πέθανε το ρεπερτόριό του προσφέρει αύθονες επιλογές για requiem. Αλλά ο Peter δεν μου φαινόταν ως απλά ένας πειραγμένος μανιοκαταθλιπτικός νεκρόφιλος (που μπορεί και να ήταν). Μου έδινε την εντύπωση ενός πολύ ωραίου τύπου που γούσταρε το κρασί και τις γυναίκες και χλεύαζε τις φοβίες και τους ψυχαναγκασμούς μας, με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο.

Πολλά του τραγούδια θα μου μείνουν. Αλλά τι απίστευτη διασκευή στο Paranoid ειναι αυτή;



ΥΓ. Λες να μας κάνει πάλι πλάκα;

Συμπάθειες

Πάντα με γοήτευαν τα κορίτσια με σκληρά ακούσματα. Και όταν λέω σκληρά δεν εννοώ Doors, Nirvana, Διάφανα Κρίνα και λοιπές δυνάμεις...

Εννοώ πιο cult σκληρή μουσική...

Gogol Bordelo, Mano Negra Και Slayer

Όλα σ'ενα. Βέβαια, εμένα οι Slayer μου αρέσουν κυρίως, αλλά κάπως πρέπει να διατηρηθώ κι εγώ cool...

Ντάξει, κι οι Gogol Bordelo καλοί είναι, δέ λέω.

Transitions...loops

Κάποτε άκουγα φανατικά κάτι τέτοια...



Τώρα μεγάλωσα, ωρίμασα, ακούω κι άλλες μουσικές, jazz κυρίως όπως ο καλός ψαγμένος κόσμος, ethnic φυσικά για να έχω πρόσβαση στις αντίστοιχες γκόμενες αλλά και τα καινούρια ονόματα στη rock σκηνή. Δε πρέπει να σκαλώνει κανείς με δεινόσαυρους και μπάντες των 90's. 2009 έχουμε πλέον!



28 Σεπτεμβρίου.... λίγο ακόμη...

Les Paul

Είναι μερικοί άνθρωποι που έχουν αφήσει το στίγμα τους στην ιστορία της ανθρωπότητας, ή στην καθημερινή της ζωή και τους γνωρίζουν ελάχιστοι. Ακόμα καλύτερο...



Φαντάζεται κανείς πως θα ήταν η μουσική χωρίς την ηλεκτρική κιθάρα; Χωρίς τις παραμορφώσεις και τα εφέ της; Χωρίς προηγμένες τεχνικές ηχογράφισης στο studio; Πολλά σενάρια μπορεί να φανταστεί κανείς για την πορεία της μουσικής αν δεν είχε υπάρξει αυτός ο τύπος. Δεν έχει σημασία...

Σημασία έχει το εξής. Μπορεί κανείς να φανταστεί rock/blues/jazz, χωρίς ΑΥΤΗ την κιθάρα;

Άντε...