Από τον Tim για τον Vincent...
Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009
Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009
Πρόβλημα συνεννόησης
...εμπνευσμένο από την επικαιρότητα.
Φωνή διαμαρτυρίας:
"Απεργώ γιατί δε θέλω να ιδιωτικοποιηθεί δημόσια περιουσία."
Απάντηση:
"Δεν απεργείς γι'αυτό αλλά για να διαφυλάξεις τους ψηλούς μισθούς που φοβάσαι ότι θα χάσεις αν επέλθει ιδιωτικοποίηση."
Είναι προφανές ότι υπάρχουν δύο εντελώς ξεχωριστά θέματα προς συζήτηση και η προσπάθεια να εξευρεθεί λύση και των δύο στο ίδιο πλαίσιο διαλόγου δε φαίνεται εύκολο.
Το ένα είναι καθαρά πολιτικό. Είτε είσαι υπέρ της ιδωτικοποίησης της δημόσιας περιουσίας, είτε κατά. Λες ποια είναι η θέση σου και ξεμπερδεύεις έντιμα.
Το δεύτερο είναι επίσης πολιτικό που όμως χωράει και πιο τεχνοκρατική ας πούμε κουβέντα: ο εξορθολογισμός των αμοιβών στο δημόσιο τομέα. Αν στο προηγούμενο θέμα έχεις πάρει θέση υπέρ της διατήρησης της κρατικής περιουσίας, σε περιμένει αρκετή δουλειά σε αυτό το ζήτημα. Στη συγκεκριμένη χώρα δε, απαιτείται σοβαρή και πολλή δουλειά και πολλές συγκρούσεις.
Το πρόβλημα συνεννόησης που οδηγεί; Αντί να ασχολούμαστε ως κοινωνία με σοβαρά θέματα διακυβέρνησης όπως νομίζω είναι τα παραπάνω, ασχολούμαστε με το αν είναι κακομαθημένοι οι λιμενεργάτες. Και δημιουργείται η αίσθηση ότι η λύση είναι να ιδιωτικοποιηθούν, να τον πιουν, να απολυθούν, να δουλευουν περισσότερο, να πληρώνονται λίγα, όπως όλος ο κόσμος δηλαδή και να δουν κι αυτοί τη γλύκα. Αυτή είναι όμως η λύση;
Αντί να υπάρχει όραμα για μια δίκαιη κοινωνία, με δουλεία και αξιοπρεπείς μισθους για όλους, η κάθε κοινωνική ομάδα φαίνεται να έχει εκδικητικές τάσεις για την άλλη. Όλοι με το μαχαίρι στα δόντια.
Πρέπει αυτά τα θέματα να αρχίσουν να εξετάζονται σε ευρύτερα πλαίσια, και όχι συντεχνιακά.
Φωνή διαμαρτυρίας:
"Απεργώ γιατί δε θέλω να ιδιωτικοποιηθεί δημόσια περιουσία."
Απάντηση:
"Δεν απεργείς γι'αυτό αλλά για να διαφυλάξεις τους ψηλούς μισθούς που φοβάσαι ότι θα χάσεις αν επέλθει ιδιωτικοποίηση."
Είναι προφανές ότι υπάρχουν δύο εντελώς ξεχωριστά θέματα προς συζήτηση και η προσπάθεια να εξευρεθεί λύση και των δύο στο ίδιο πλαίσιο διαλόγου δε φαίνεται εύκολο.
Το ένα είναι καθαρά πολιτικό. Είτε είσαι υπέρ της ιδωτικοποίησης της δημόσιας περιουσίας, είτε κατά. Λες ποια είναι η θέση σου και ξεμπερδεύεις έντιμα.
Το δεύτερο είναι επίσης πολιτικό που όμως χωράει και πιο τεχνοκρατική ας πούμε κουβέντα: ο εξορθολογισμός των αμοιβών στο δημόσιο τομέα. Αν στο προηγούμενο θέμα έχεις πάρει θέση υπέρ της διατήρησης της κρατικής περιουσίας, σε περιμένει αρκετή δουλειά σε αυτό το ζήτημα. Στη συγκεκριμένη χώρα δε, απαιτείται σοβαρή και πολλή δουλειά και πολλές συγκρούσεις.
Το πρόβλημα συνεννόησης που οδηγεί; Αντί να ασχολούμαστε ως κοινωνία με σοβαρά θέματα διακυβέρνησης όπως νομίζω είναι τα παραπάνω, ασχολούμαστε με το αν είναι κακομαθημένοι οι λιμενεργάτες. Και δημιουργείται η αίσθηση ότι η λύση είναι να ιδιωτικοποιηθούν, να τον πιουν, να απολυθούν, να δουλευουν περισσότερο, να πληρώνονται λίγα, όπως όλος ο κόσμος δηλαδή και να δουν κι αυτοί τη γλύκα. Αυτή είναι όμως η λύση;
Αντί να υπάρχει όραμα για μια δίκαιη κοινωνία, με δουλεία και αξιοπρεπείς μισθους για όλους, η κάθε κοινωνική ομάδα φαίνεται να έχει εκδικητικές τάσεις για την άλλη. Όλοι με το μαχαίρι στα δόντια.
Πρέπει αυτά τα θέματα να αρχίσουν να εξετάζονται σε ευρύτερα πλαίσια, και όχι συντεχνιακά.
Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009
Λαμπτήρες φθορισμού και περιβάλλον
Οικολογικών αντιφάσεων το ανάγνωσμα...
Έχουμε και λέμε: Όλοι έχουμε ακούσει για το πόσο ευεργετικές είναι οι λάμπες φθορισμού στην εξοικονόμιση ενέργειας. Για την ακρίβεια τα πλεονεκτήματά τους συνοψίζονται στα εξής: απαιτούν 20% με 30% της ενέργειας που καίει μια συμβατική λάμπα για να παράξουν αντίστοιχο φωτισμό, είναι πιο αποδοτικές μια που έχουν μικρότερες θερμικές απώλειες και έχουν σημαντικά μεγαλύτερη διάρκεια ζωής (8 με 15 φορές αναλόγα και με τις συνθήκες λειτουργίας).
Λόγω όλων αυτών των θαυμαστών, η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να αντικαταστήσει όλες τις συμβατικές λάμπες με λάμπες φθορισμού μέχρι το 2012, μια που οι οικολογικές ανησυχίες είναι ως γνωστόν αυξημένες αυτή την περίοδο. Είδαμε κι εδώ να γίνεται ενημέρωση για το θέμα αυτό με το ΣΚΑΙ να μοιράζει δωρεάν στον κόσμο (αν θυμάμαι καλά) λάμπες φθορισμού.
Και ερχόμαστε στην αντίφαση: αυτο που δεν ακούγεται πολύ, και στην Ελλάδα φυσικά ακόμα λιγότερο, είναι ότι οι λάμπες αυτές περιέχουν υδράργυρο, ο οποίος είναι απαραίτητος για τη λειτουργία τους. Η ίδια η ΕΕ έχει πρόσφατα αποφασίσει να μειώσει δραστικά την παραγωγή και εν γένει ζήτηση υδραργύρου που είναι εξαιρετικά τοξικός για τον άνθρωπο και το περιβάλλον. Εξ ου και η επίσης πρόσφατη απαγόρευση διάθεσης οργάνων που περιέχουν υδράργυρο. Να σημειωθεί εδώ ότι η πλειοψηφία των λαμπών φθορισμού παρασκευάζονται στην Κίνα με τους κάπως χαλαρούς ακόμα περιβαλλοντικούς κανονισμούς. Σε ένα από αυτά τα εργοστάσια λοιπόν, το Κινεζικό Υπουργείο Υγείας διαπίστωσε ότι 121 στους 123 εργάτες είχαν στο σώμα τους υδράργυρο πάνω από τα επιτρεπτά όρια. Σε άλλο τέτοιο εργοστάσιο βρέθηκε ότι το 35% των εργατών είχαν πάθει δηλητηρίαση από τον υδράργυρο, ενώ βρέθηκε ότι το εργοστάσιο πέταγε υδράργυρο απ'ευθείας στο τοπικό δίκτυο ύδρευσης!!!!
Υπάρχει απάντηση σε αυτή την αντίφαση; Υπάρχει. Η απάντηση είναι ότι τα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας, και κυρίως αυτά του λιγνίτη, απελευθερώνουν και αυτά υδράργυρο στην ατμόσφαιρα. Ένα εργοστάσιο παραγωγής λιγνίτη απαλευθερώνει λέει 13.16mg για τις ανάγκες ενός συμβατικού λαμπτήρα 75W, ενώ για έναν αντίστοιχο φθορισμού απελευθερώνει 3.51mg. Οπότε η ατμόσφαιρα θα επιβαρύνεται με λιγότερο υδράργυρο αν αντικατασταθούν οι λαμπτήρες.
Αυτή η απάντηση, ακόμα και αν δεχτούμε τα νούμερα ως σωστά, αφήνει κάποια κενά. Το ένα είναι το πως αντιμετωπίζεται το πρόβλημα της αυξημένης ζήτησης λαμπτήρων φθορισμού και η χρήση υδραργύρου που αυτή επιβάλλει, πέρα από το να παράγονται στην Κίνα και να μη μας νοιάζει τι και πως μια που είναι μακρυά και οι Κινέζοι είναι μπόλικοι.
Το δέυτερο είναι πως διαχειρισόμαστε στους ίδιους τους λαμπτήρες αυτούς στα σπίτια μας. Πως και που τους πετάμε; Τι κάνουμε αν σπάσουν; Φυσικά εδώ, πέρα από τη δωρεάν διανομή, δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου κάποιου είδους ενημέρωση πάνω στο θέμα.
Ένας μικρός τέτοιος λαμπτήρας περιέχει περίπου 5mg υδραργύρου. Πόσότητα που φαίνεται μικρή, δεν είναι όμως και τόσο. Απόδειξη; Η επίσημη συμβουλή σε περίπτωση σπασίματος λαμπτήρα φθορισμού είναι να αεριστεί το δωμάτιο καλά για 15-30 λεπτά, να μαζευτούν τα κομμάτια χωρίς χρήση ηλεκτρικής σκούπας αλλά με γάντια μιας χρήσης και ένα κομμάτι χαρτόνι, καθάρισμα του χώρου με βρεγμένο χαρτί και μετά καλό πλύσιμο χεριών. Δεν ακούγεται και τόσο απλή υπόθεση έτσι δεν είναι; Επιπλεόν, πρέπει να υπάρχουν ειδικά κέντρα ανακύκλωσης για αυτούς τους λαμπτήρες.
Στην τιμή των λαμπτήρων περιλαμβάνεται και ένα ποσό για τα έξοδα της ανακύκλωσης. Δυστυχώς στην Ελλάδα η υπόθεση αυτή είναι σε νηπιακό στάδιο και η ενημέρωση των πολιτών περιοορίζεται μόνο στις προτροπές αγοράς. Αλλά και ενημέρωση να υπήρχε, φοβάμαι ότι ο πολύς κόσμος δε δίνει πολλή σημασία σε αυτά τα θέματα, ειδικά αν επιβάλλεται πχ να πάει 10χλμ παρακάτω μόνο και μόνο για να πετάξει 2 λαμπτήρες. Εδω άλλα κι άλλα πάνε στις χωματερές ή στο δίκτυο της αποχέτευσης (θερμόμετρα υδραργύρου, λάδια αυτοκινήτων, ηλεκτρονικές συσκευές, καταλύτες κοκ).
Τελικά αυτή η υπόθεση του υδραργύρου πόσο σημαντική είναι; Έχουν μελετηθεί επαρκώς οι επιπτώσεις που θα έχει η μαζική χρήση λαμπτήρων φθορισμού στο περιβάλλον;
Έχουμε και λέμε: Όλοι έχουμε ακούσει για το πόσο ευεργετικές είναι οι λάμπες φθορισμού στην εξοικονόμιση ενέργειας. Για την ακρίβεια τα πλεονεκτήματά τους συνοψίζονται στα εξής: απαιτούν 20% με 30% της ενέργειας που καίει μια συμβατική λάμπα για να παράξουν αντίστοιχο φωτισμό, είναι πιο αποδοτικές μια που έχουν μικρότερες θερμικές απώλειες και έχουν σημαντικά μεγαλύτερη διάρκεια ζωής (8 με 15 φορές αναλόγα και με τις συνθήκες λειτουργίας).
Λόγω όλων αυτών των θαυμαστών, η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να αντικαταστήσει όλες τις συμβατικές λάμπες με λάμπες φθορισμού μέχρι το 2012, μια που οι οικολογικές ανησυχίες είναι ως γνωστόν αυξημένες αυτή την περίοδο. Είδαμε κι εδώ να γίνεται ενημέρωση για το θέμα αυτό με το ΣΚΑΙ να μοιράζει δωρεάν στον κόσμο (αν θυμάμαι καλά) λάμπες φθορισμού.
Και ερχόμαστε στην αντίφαση: αυτο που δεν ακούγεται πολύ, και στην Ελλάδα φυσικά ακόμα λιγότερο, είναι ότι οι λάμπες αυτές περιέχουν υδράργυρο, ο οποίος είναι απαραίτητος για τη λειτουργία τους. Η ίδια η ΕΕ έχει πρόσφατα αποφασίσει να μειώσει δραστικά την παραγωγή και εν γένει ζήτηση υδραργύρου που είναι εξαιρετικά τοξικός για τον άνθρωπο και το περιβάλλον. Εξ ου και η επίσης πρόσφατη απαγόρευση διάθεσης οργάνων που περιέχουν υδράργυρο. Να σημειωθεί εδώ ότι η πλειοψηφία των λαμπών φθορισμού παρασκευάζονται στην Κίνα με τους κάπως χαλαρούς ακόμα περιβαλλοντικούς κανονισμούς. Σε ένα από αυτά τα εργοστάσια λοιπόν, το Κινεζικό Υπουργείο Υγείας διαπίστωσε ότι 121 στους 123 εργάτες είχαν στο σώμα τους υδράργυρο πάνω από τα επιτρεπτά όρια. Σε άλλο τέτοιο εργοστάσιο βρέθηκε ότι το 35% των εργατών είχαν πάθει δηλητηρίαση από τον υδράργυρο, ενώ βρέθηκε ότι το εργοστάσιο πέταγε υδράργυρο απ'ευθείας στο τοπικό δίκτυο ύδρευσης!!!!
Υπάρχει απάντηση σε αυτή την αντίφαση; Υπάρχει. Η απάντηση είναι ότι τα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας, και κυρίως αυτά του λιγνίτη, απελευθερώνουν και αυτά υδράργυρο στην ατμόσφαιρα. Ένα εργοστάσιο παραγωγής λιγνίτη απαλευθερώνει λέει 13.16mg για τις ανάγκες ενός συμβατικού λαμπτήρα 75W, ενώ για έναν αντίστοιχο φθορισμού απελευθερώνει 3.51mg. Οπότε η ατμόσφαιρα θα επιβαρύνεται με λιγότερο υδράργυρο αν αντικατασταθούν οι λαμπτήρες.
Αυτή η απάντηση, ακόμα και αν δεχτούμε τα νούμερα ως σωστά, αφήνει κάποια κενά. Το ένα είναι το πως αντιμετωπίζεται το πρόβλημα της αυξημένης ζήτησης λαμπτήρων φθορισμού και η χρήση υδραργύρου που αυτή επιβάλλει, πέρα από το να παράγονται στην Κίνα και να μη μας νοιάζει τι και πως μια που είναι μακρυά και οι Κινέζοι είναι μπόλικοι.
Το δέυτερο είναι πως διαχειρισόμαστε στους ίδιους τους λαμπτήρες αυτούς στα σπίτια μας. Πως και που τους πετάμε; Τι κάνουμε αν σπάσουν; Φυσικά εδώ, πέρα από τη δωρεάν διανομή, δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου κάποιου είδους ενημέρωση πάνω στο θέμα.
Ένας μικρός τέτοιος λαμπτήρας περιέχει περίπου 5mg υδραργύρου. Πόσότητα που φαίνεται μικρή, δεν είναι όμως και τόσο. Απόδειξη; Η επίσημη συμβουλή σε περίπτωση σπασίματος λαμπτήρα φθορισμού είναι να αεριστεί το δωμάτιο καλά για 15-30 λεπτά, να μαζευτούν τα κομμάτια χωρίς χρήση ηλεκτρικής σκούπας αλλά με γάντια μιας χρήσης και ένα κομμάτι χαρτόνι, καθάρισμα του χώρου με βρεγμένο χαρτί και μετά καλό πλύσιμο χεριών. Δεν ακούγεται και τόσο απλή υπόθεση έτσι δεν είναι; Επιπλεόν, πρέπει να υπάρχουν ειδικά κέντρα ανακύκλωσης για αυτούς τους λαμπτήρες.
Στην τιμή των λαμπτήρων περιλαμβάνεται και ένα ποσό για τα έξοδα της ανακύκλωσης. Δυστυχώς στην Ελλάδα η υπόθεση αυτή είναι σε νηπιακό στάδιο και η ενημέρωση των πολιτών περιοορίζεται μόνο στις προτροπές αγοράς. Αλλά και ενημέρωση να υπήρχε, φοβάμαι ότι ο πολύς κόσμος δε δίνει πολλή σημασία σε αυτά τα θέματα, ειδικά αν επιβάλλεται πχ να πάει 10χλμ παρακάτω μόνο και μόνο για να πετάξει 2 λαμπτήρες. Εδω άλλα κι άλλα πάνε στις χωματερές ή στο δίκτυο της αποχέτευσης (θερμόμετρα υδραργύρου, λάδια αυτοκινήτων, ηλεκτρονικές συσκευές, καταλύτες κοκ).
Τελικά αυτή η υπόθεση του υδραργύρου πόσο σημαντική είναι; Έχουν μελετηθεί επαρκώς οι επιπτώσεις που θα έχει η μαζική χρήση λαμπτήρων φθορισμού στο περιβάλλον;
Τετάρτη, 07 Οκτωβρίου 2009
Φιλοζωικές ανησυχίες
Διαπίστωσα πρόσφατα ότι στην agenda των περισσότερων φιλοζωικών οργανώσεων είναι η συστηματική στείρωση των ελεύθερων (προτιμώ αυτό τον όρο απο το "αδέσποτων") τετράποδων ζώων. Αν και δεν εντόπισα κάπου να διαχωρίζεται, υποθέτω ότι εστιάζουν στα ελεύθερα ζώα των πόλεων κυρίως.
Αναπόφευκτα έρχονται διάφορες σκέψεις στο νου. Πρώτη και κύρια η ηθική αιτιολόγιση, που έχει να κάνει κυρίως με το ότι τα ζώα αυτά πεινάνε και υποφέρουν, οπότε είναι καλό να μην αναπαράγονται. Αρχικά έχω να πω ότι σε πολλές γειτονιές της Αθήνας ανέκαθεν ζούσαν και ευτυχούσαν σκυλιά και γατιά που τα φρόντιζαν πολλοί αλλά δεν άνηκαν σε κανένα. Πέρα από αυτό όμως, επειδή όντως δεν έχουν όλα τέτοιες τύχες, η μαζική στείρωση είναι ωμή παρέμβαση στη φύση, η οποία ως γνωστό έχει μηχανισμούς αυτορύθμισης, και θυμίζει τους Ναζί που στείρωναν ανθρώπους με διανοητικά προβλήματα χρησιμοποιώντας αντίστοιχη επιχειρηματολογία. Ο πληθυσμός των ελεύθερων ζώων προσαρμόζεται στους περιορισμούς του περιβάλλοντός του. Και ας αναλογιστούμε πχ. μειώνοντας τον πληθυσμό των γατιών στην Αθήνα, τι θα γίνει με τον αντίστοιχο πληθυσμό των ποντικών; Και πάει λέγοντας...
Πολλοί φιλόζωοι νοιώθουν τύψεις για λογαριασμό της κοινωνίας που δε δίνει την παραμικρή σημασία στα ελεύθερα ζώα της και πηγαίνουν στην πιο εύκολη και μάλλον παράλογη λύση: την εξαφάνιση των ελεύθερων ζώων. Αποδίδουν στα ζώα εντελώς ανθρώπινα χαρακτηριστικά που μάλιστα ανταποκρίνονται και στις προσωπικές τους αξίες, και θεωρούν πχ ένα σκύλο που ζει στο δρόμο ως δυστυχισμένο. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Ούτε καν για τους ανθρώπους δεν ισχύει, άλλο που ο πιο ελεύθερος, "αλήτικος" τρόπος ζωής είναι κοινωνικά κατακριτέος.
Δυστυχώς το πράγμα δε σταματάει εκεί. Πλεόν υπάρχει συστηματική προτροπή στο να στειρώνονται και τα οικόσιτα ζώα. Οι κτηνίατροι προωθούν την ιδέα με χαρά για προφανείς λόγους, προβάλοντας και κάποια επιστημονικά επιχειρήματα (τα περισσότερα ψευδή ή ανακριβή). Τα pet shops επίσης, μια που μέσω μιας τέτοιας διαδικασίας γίνονται ο μόνος τρόπος για να αποκτήσει κάποιος κατοικίδιο. Περιττό να πω ότι το σενάριο είναι εφιαλτικό, μια που με αυτό τον τρόπο θα αφανιστούν ράτσες ολόκληρες που δε θα έχουν εμπορική ζήτηση, οδηγώντας σε μια ευγονική με καθαρά εμπορικά κριτίρια.
Αντίστοιχες οδηγίες δίνονται και για τη διατροφή τους. Πολλοί κτηνίατροι λένε ότι οι σπιτικές τροφές βλάπτουν τα ζώα τα οποία πρέπει να ταίζονται μόνο με ξηρά τροφή. Πολλοί από αυτούς φυσικά έχουν και κάποια συγκεκριμένη μάρκα να προτείνουν. Το πόσο μεγάλο ψέμα είναι αυτό, είναι περιττό να αναλυθεί για όποιον έχει μια στοιχειώδη αντίληψη του φυσικού περιβάλλοντος. Εννοείται ότι κάποιος μπορεί να ταίζει το κατοικίδιό του με "σπιτική" τροφή αρκεί να έχει μια στοιχειώδη ενημέρωση για κάποιες διατροφικές ιδιαιτερότητες του φίλου του.
Αναπόφευκτα έρχονται διάφορες σκέψεις στο νου. Πρώτη και κύρια η ηθική αιτιολόγιση, που έχει να κάνει κυρίως με το ότι τα ζώα αυτά πεινάνε και υποφέρουν, οπότε είναι καλό να μην αναπαράγονται. Αρχικά έχω να πω ότι σε πολλές γειτονιές της Αθήνας ανέκαθεν ζούσαν και ευτυχούσαν σκυλιά και γατιά που τα φρόντιζαν πολλοί αλλά δεν άνηκαν σε κανένα. Πέρα από αυτό όμως, επειδή όντως δεν έχουν όλα τέτοιες τύχες, η μαζική στείρωση είναι ωμή παρέμβαση στη φύση, η οποία ως γνωστό έχει μηχανισμούς αυτορύθμισης, και θυμίζει τους Ναζί που στείρωναν ανθρώπους με διανοητικά προβλήματα χρησιμοποιώντας αντίστοιχη επιχειρηματολογία. Ο πληθυσμός των ελεύθερων ζώων προσαρμόζεται στους περιορισμούς του περιβάλλοντός του. Και ας αναλογιστούμε πχ. μειώνοντας τον πληθυσμό των γατιών στην Αθήνα, τι θα γίνει με τον αντίστοιχο πληθυσμό των ποντικών; Και πάει λέγοντας...
Πολλοί φιλόζωοι νοιώθουν τύψεις για λογαριασμό της κοινωνίας που δε δίνει την παραμικρή σημασία στα ελεύθερα ζώα της και πηγαίνουν στην πιο εύκολη και μάλλον παράλογη λύση: την εξαφάνιση των ελεύθερων ζώων. Αποδίδουν στα ζώα εντελώς ανθρώπινα χαρακτηριστικά που μάλιστα ανταποκρίνονται και στις προσωπικές τους αξίες, και θεωρούν πχ ένα σκύλο που ζει στο δρόμο ως δυστυχισμένο. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Ούτε καν για τους ανθρώπους δεν ισχύει, άλλο που ο πιο ελεύθερος, "αλήτικος" τρόπος ζωής είναι κοινωνικά κατακριτέος.
Δυστυχώς το πράγμα δε σταματάει εκεί. Πλεόν υπάρχει συστηματική προτροπή στο να στειρώνονται και τα οικόσιτα ζώα. Οι κτηνίατροι προωθούν την ιδέα με χαρά για προφανείς λόγους, προβάλοντας και κάποια επιστημονικά επιχειρήματα (τα περισσότερα ψευδή ή ανακριβή). Τα pet shops επίσης, μια που μέσω μιας τέτοιας διαδικασίας γίνονται ο μόνος τρόπος για να αποκτήσει κάποιος κατοικίδιο. Περιττό να πω ότι το σενάριο είναι εφιαλτικό, μια που με αυτό τον τρόπο θα αφανιστούν ράτσες ολόκληρες που δε θα έχουν εμπορική ζήτηση, οδηγώντας σε μια ευγονική με καθαρά εμπορικά κριτίρια.
Αντίστοιχες οδηγίες δίνονται και για τη διατροφή τους. Πολλοί κτηνίατροι λένε ότι οι σπιτικές τροφές βλάπτουν τα ζώα τα οποία πρέπει να ταίζονται μόνο με ξηρά τροφή. Πολλοί από αυτούς φυσικά έχουν και κάποια συγκεκριμένη μάρκα να προτείνουν. Το πόσο μεγάλο ψέμα είναι αυτό, είναι περιττό να αναλυθεί για όποιον έχει μια στοιχειώδη αντίληψη του φυσικού περιβάλλοντος. Εννοείται ότι κάποιος μπορεί να ταίζει το κατοικίδιό του με "σπιτική" τροφή αρκεί να έχει μια στοιχειώδη ενημέρωση για κάποιες διατροφικές ιδιαιτερότητες του φίλου του.
Τρίτη, 06 Οκτωβρίου 2009
Εθνικός τρόμος!
Έχει πολύ πλάκα αυτός ο τρόμος μερικών ανθρώπων ειδικά μετά τις εκλογές. Σε διάφορες κλίμακες γραφικότητας υπάρχει αυτός ο φόβος ότι η Ελλάδα και οι αξίες της ξεπουλιούται. Αντί να κάνουμε πίπες στους Ρώσσους θα κάνουμε στους Αμερικάνους που κάναμε και παλιά. Τη Μακεδονία τη ξεχνάμε. Το Αιγαίο και η Θράκη κινδυνεύουν. Θα γεμίσουμε -ακόμα περισσότερους- πράκτορες που θα συνεχίσουν το συστηματικό αφελληνισμό. Η γλώσσα χάνεται. Τη θρησκεία θα την ξεκάνουν. Ω Θεε μου!
Παρασκευή, 02 Οκτωβρίου 2009
Αναλύοντας την ψήφο διαμαρτυρίας
Έχει φανεί κυρίως σε άλλες χώρες, αλλά και στο πρόσφατο παράδειγμα των Ευρωεκλογών ότι η αποχή δεν φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Μιλάω φυσικά για την επιλογή της συνειδητής αποχής ως μέσο έκφρασης διαμαρτυρίας. Μια μεγάλη αποχή μπορεί να προκαλέσει κάποια αίσθηση, κάποιες συζητήσεις, αλλά προσπερνιέται εύκολα μέχρι που απαξιώνεται, αντιμετωπίζεται ως κάτι δεδομένο και φυσιολογικό ακόμα και σε πολύ μεγάλα ποσοστά.
Ο εκλογικός νόμος δυστυχώς αντιμετωπίζει τα λευκά και τα άκυρα ως "μη ψήφους". Ουσιαστικά το να ψηφίσεις λευκό ή άκυρο είναι ακριβώς το ίδιο με το να μη ψηφίσεις καθόλου. Οπότε πάει κι αυτό.
Η επόμενη προσέγγιση είναι ψήφος σε ένα κόμμα με μικρές έως ανύπαρκτες πιθανότητες εισόδου στη βουλή. Πάλι το εκλογικό σύστημα δε βοηθάει μια τέτοια επιλογή μια που ουσιαστικά απλά ενισχύει το πρώτο κόμμα. Βέβαια αν αυτή η τακτική ακολουθηθεί από πολύ κόσμο, υπάρχει μια περίπτωση ενός ψιλοθεαματικού αποτελέσματος, όπως πχ η απρόσμενη είσοδος ενός κόμματος στη βουλή, ή ένα αρκετά ψηλό ποσοστό στα "Λοιπά" κόμματα (πχ άνω του 5%). Απαιτεί αρκετή μαζικότητα έχει κάποια θεαματικά αποτελέσματα.
Η τελευταία προσέγγιση είναι ψήφος σε ένα από τα μικρά κόμματα με ψιλοβέβαιη κοινοβουλευτική εκπροσώπιση. Μια μαζική κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση εκτιμώ ότι μπορεί να έχει αρκετά θεαματικά αποτελέσματα. Όσο να πεις, αν τα κόμματα αυτά συγκεντρώσουν ένα ποσοστό άνω του 25% πχ. διαμορφώνεται ένα πολύ ενδιαφέρον πολιτικό σκηνικό το οποίο είμαι βέβαιος ότι ούτε τα κόμματα εξουσίας, ούτε τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι σε θέση να χειριστούν.
Άμεσα αποτελέσματα δε μπορούν να υπάρξουν βέβαια σε κανένα από τα παραπάνω σενάρια. Θα μπορούσε όμως να δημιουργηθεί ένα ρεύμα, να ξυπνήσουν λίγο οι οι πολίτες κυρίως και οι πολιτικοί δευτερευόντως. Να ξεκουνήσει λίγο το πράγμα, να υπάρξουν ζυμώσεις, νέες ιδέες, κάτι...
Αν κάποιος θέλει να δείξει κάπως τη δυσαρέσκειά του, το χειρότερο που μπορεί να κάνει κατά τη γνώμη μου μετά από το να ψηφίσει ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, είναι να απέχει (ή να ψηφίσει λευκό-άκυρο). Είναι γνωστό ότι πολλοί δε βρίσκουν κανένα κόμμα που να τους εκφράζει. Αλλά στην περίπτωση της ψήφου διαμαρτυρίας, δε ψηφίζεις με ιδεολογικά κριτίρια. Ψηφίζεις στρατηγικά με στόχο να προκαλέσεις μια κάποια αναταραχή. Ή να θέσεις μια βάση για κάποια αναταραχή.
Η θέση μου είναι αντί για αποχή ψήφος εκτός του δικομματισμού, έστω και στην τύχη. Και χαίρομαι που τη στήριξα χωρίς να χρειαστεί να στραφώ σε γραφικότητες του στυλ "η ψήφος είναι ιερό δικαίωμα που κάποιοι έχυσαν το αίμα τους για να το αποκτήσεις" κλπ...
Ο εκλογικός νόμος δυστυχώς αντιμετωπίζει τα λευκά και τα άκυρα ως "μη ψήφους". Ουσιαστικά το να ψηφίσεις λευκό ή άκυρο είναι ακριβώς το ίδιο με το να μη ψηφίσεις καθόλου. Οπότε πάει κι αυτό.
Η επόμενη προσέγγιση είναι ψήφος σε ένα κόμμα με μικρές έως ανύπαρκτες πιθανότητες εισόδου στη βουλή. Πάλι το εκλογικό σύστημα δε βοηθάει μια τέτοια επιλογή μια που ουσιαστικά απλά ενισχύει το πρώτο κόμμα. Βέβαια αν αυτή η τακτική ακολουθηθεί από πολύ κόσμο, υπάρχει μια περίπτωση ενός ψιλοθεαματικού αποτελέσματος, όπως πχ η απρόσμενη είσοδος ενός κόμματος στη βουλή, ή ένα αρκετά ψηλό ποσοστό στα "Λοιπά" κόμματα (πχ άνω του 5%). Απαιτεί αρκετή μαζικότητα έχει κάποια θεαματικά αποτελέσματα.
Η τελευταία προσέγγιση είναι ψήφος σε ένα από τα μικρά κόμματα με ψιλοβέβαιη κοινοβουλευτική εκπροσώπιση. Μια μαζική κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση εκτιμώ ότι μπορεί να έχει αρκετά θεαματικά αποτελέσματα. Όσο να πεις, αν τα κόμματα αυτά συγκεντρώσουν ένα ποσοστό άνω του 25% πχ. διαμορφώνεται ένα πολύ ενδιαφέρον πολιτικό σκηνικό το οποίο είμαι βέβαιος ότι ούτε τα κόμματα εξουσίας, ούτε τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι σε θέση να χειριστούν.
Άμεσα αποτελέσματα δε μπορούν να υπάρξουν βέβαια σε κανένα από τα παραπάνω σενάρια. Θα μπορούσε όμως να δημιουργηθεί ένα ρεύμα, να ξυπνήσουν λίγο οι οι πολίτες κυρίως και οι πολιτικοί δευτερευόντως. Να ξεκουνήσει λίγο το πράγμα, να υπάρξουν ζυμώσεις, νέες ιδέες, κάτι...
Αν κάποιος θέλει να δείξει κάπως τη δυσαρέσκειά του, το χειρότερο που μπορεί να κάνει κατά τη γνώμη μου μετά από το να ψηφίσει ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, είναι να απέχει (ή να ψηφίσει λευκό-άκυρο). Είναι γνωστό ότι πολλοί δε βρίσκουν κανένα κόμμα που να τους εκφράζει. Αλλά στην περίπτωση της ψήφου διαμαρτυρίας, δε ψηφίζεις με ιδεολογικά κριτίρια. Ψηφίζεις στρατηγικά με στόχο να προκαλέσεις μια κάποια αναταραχή. Ή να θέσεις μια βάση για κάποια αναταραχή.
Η θέση μου είναι αντί για αποχή ψήφος εκτός του δικομματισμού, έστω και στην τύχη. Και χαίρομαι που τη στήριξα χωρίς να χρειαστεί να στραφώ σε γραφικότητες του στυλ "η ψήφος είναι ιερό δικαίωμα που κάποιοι έχυσαν το αίμα τους για να το αποκτήσεις" κλπ...
Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2009
Εκλογική αλληλογραφία
Παρατηρώ τις τελευταίες μέρες ότι την αλληλογραφία της πολυκατοικίας που μένω την έχουν κατακλείσει φάκελοι από υποψήφιους βουλευτές των δύο μεγάλων κομμάτων (πέτυχα και 1-2 ΛΑΟΣ, που υποθέτω είναι από πρώην ΝΔ υποψήφιους). Μιλάμε για καμιά 20ρια φακέλους την ημέρα, σε μια πολυκατοικία 10 διαμερισμάτων περίπου. Στα ονόματα των παραληπτών έχω δει ότι υπάρχει ποικιλία, δηλαδή αν δεν κάνω λάθος, λίγο πολύ όλα τα διαμερίσματα έχουν λάβει τουλάχιστον από ένα τέτοιο φάκελο. Παρόμοια κατάσταση συνάντησα την τελευταία εβδομάδα και σε άλλες 2-3 πολυκατοικίες που έτυχε να επισκευθώ, και μου γεννήθηκαν κάποια ερωτήματα:
- Πόσο νομίζουν οι υποψήφιοι ότι τους βοηθάει αυτή η διαδικασία; Δε μπορώ να φανταστώ κόσμο που να κάθεται να διαβάζει τα περιεχόμενα αυτών των φακέλων. Αλλά ακόμα και να τα διαβάζει, έχω σοβαρές αμφιβολίες για το κατα πόσο τα περιεχόμενα αυτά έχουν "επιχειρήματα" που πείθουν.
- Από που βρίσκουν τα γραφεία των βουλευτών τις διευθύνσεις όλων αυτών των ανθρώπων; Μήπως τελικά είναι τόσο μεγάλο το ποσοστό των πολιτών που έχει "συνδιαλλαγεί" έστω και μια φορά με βουλευτή μεγάλου κόμματος;
- Αν ισχύει η τελευταία μου υπόθεση, γιατί μου δίνεται η εντύπωση ότι είναι δυσανάλογα μεγάλο το ποσοστό των ανθρώπων που γκρινιάζει για διαφθορά και ρουσφέτια; Μήπως το έκαναν μια φορά παλιά αλλά τώρα έχουν μετανοήσει;
- Σχετικά πάλι με την παραπάνω υπόθεσή μου, αν κρίνω από το πόσοι συν-φάνταροι κατά τη διάρκεια τη στρατιωτικής μου θητείας δήλωναν ότι έχουν κάποιο πολιτικό βύσμα και εναπόθεταν εκεί τις ελπίδες τους για όσο το δυνατόν ευνοϊκότερες συνθήκες (δεν τους καθόταν σε όλους βέβαια γιατί στη μάχη των βυσμάτων επιβιώνουν οι πιο δυνατοί), τότε σίγουρα το ποσοστό των πολιτών που έχουν έστω και μια τέτοιου τύπου "συνδιαλαγή" αγγίζει πολύ εύκολα το 80%. Αυτό ήταν διαπίστωση, όχι απορία...
- Έχω ακούσει διάφορους να ενοχλούνται από αυτού του τύπου την αλληλογραφία που λαμβάνουν, σιχτιρίζοντας (ωραία λέξη, multinational) τους διάφορους "απροσδιόριστους" (υπονοώντας από τράπεζες και on-line καταστήματα μέχρι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας και διάφορα άλλα) που πουλάνε τα στοιχεία του κόσμου εδώ κι εκεί. Αν ισχύει κάτι τέτοιο, γιατί εγώ που είμαι εκλογικά (και όχι μόνο) ενεργός πολίτης εδώ και περίπου 15 χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων έχω συνδιαλαγεί με διάφορους από τους πιο πάνω "απροσδιόριστους", δεν έχω λάβει ποτέ μια τέτοια επιστολή; Μήπως είμαι απλά τυχερός;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
