Μαύρη μαυρίλα

Οικονομολόγος δεν είμαι. Ακούω κι εγώ τις διάφορες θεωρίες, κυρίως τον αντίλογο στην πολιτική που εφαρμόζεται στην Ελλάδα αλλά και στις άλλες χώρες και προσπαθώ να καταλάβω. Μαθαίνω για παραδείγματα, αντι-παραδείγματα, παραλληλισμούς. Όσο κι αν προσπαθώ, η πορεία της παγκόσμιας οικονομίας  μου φαίνεται εξαιρετικά πολύπλοκο σύστημα.

Πρέπει να πω ότι έχω μια τάση να συμφωνήσω με αυτούς που κατακρίνουν τον τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης. Όχι όμως γιατί αυτά που αντιπροτείνουν θεωρώ ότι θα είναι πιο εύκολα για τον μέσο πολίτη. Ίσα ίσα που θεωρώ ότι μέσα στο σημερινό παγκόσμιο οικονομικό κατεστημένο, το να φτύσεις στα μούτρα τους διάφορους πιστωτές σου όντας η -σημερινή- Ελλάδα θα έχει ολέθριες συνέπειες στο βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων. Θεωρώ όμως πιο δίκαιο να πεινάσουμε φτύνοντας τις "αδηφάγες αγορές" από το να πεινάσουμε για να τις εξυπηρετήσουμε.

Adios

Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά
και στο Σικάγο μέσα ζει στη λευτεριά
εκείνος που δεν ξέρει και δεν αγαπά
σάμπως φταις κι εσύ καημένη
και στην Αθήνα μέσα ζει στη ξενιτιά

Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ
και βαθιά σ' ευχαριστώ
γιατί μ' έμαθες και ξέρω
ν' ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ' αρνιέσαι
μ' εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι

Κοτκοτκοτ...

Στην παρακάτω φωτογραφία μπορείτε να δείτε πως ένας άνθρωπος μόνος του μπορεί να κάνει καλά μια ολόκληρη διμοιρία των ΜΑΤ. Ο απαραίτητος εξοπλισμός είναι ένας απλός πυροσβεστήρας.

Ακούτε εκεί στην Κερατέα και όλοι εσείς που τρώτε ξύλο στις πορείες; Ούτε μολότοφ ούτε τίποτα. Από ένα πυροσβεστήρα παραμάσχαλα και τέλος...

Θαύμα!

Συνήθως περιμένω τα χειρότερα από την πλειοψηφία των συνανθρώπων μου. Όμως η πραγματικότητα με ξεπέρασε. Παρακολουθώ έκθαμβος το συτηρητικό και ρατσιστικό παραλήρημα της ελληνικής κοινωνίας. Όχι ότι την είχα σε μεγάλη εκτίμηση, ούτε θεωρώ ότι είναι μόνο ελληνικό το φαινόμενο, αλλά και πάλι μου προκαλεί αίσθηση.

Δε χαίρομαι με ό,τι συμβαίνει, αλλά θεωρώ ότι είναι η πιο ουσιαστική χρήση ασύλου που θυμάμαι. Το άσυλο αν δε χρησιμοποιηθεί σε τέτοιες υποθέσεις ανθρωπιστικής κρίσης, πότε θα χρησιμοποιηθεί; Και μάλιστα σε ένα κράτος που δεν υλοποιεί τις υποχρεώσεις του στη χορήγηση ασύλου, δεν έχει καμία υποδομή και πολιτική για τη φιλοξενία μεταναστών, ούτε καν για τους νόμιμούς του -και καλά- ενώ παράλληλα αποτελεί και πύλη εισόδου στην Ευρώπη οπότε θα έπρεπε να το έχει ψάξει περισσότερο το πράγμα και να έχει εντοπίσει τις ευκαιρίες που του προσφέρουν οι μετανάστες.

Και εντάξει, από ένα ανίκανο κράτος δεν μπορεί να περιμένει κανείς πολλά. Αλλά από τους πολίτες τέτοιο ρατσισμό και τόσο αφ'υψηλού αντιμετώπιση μιας τέτοιας ανθρωπιστικής κρίσης δεν περίμενα. Δηλαδή το να θεωρείται λογικό να παρανομείς επειδή σου επέβαλαν άδικα διόδια ή επειδή σου απαγορεύουν το κάπνισμα, αλλά από την άλλη το να κάνεις μια κίνηση να προστατεύσεις και να συμπαρασταθείς σε έστω 200 ψυχές που αγγίζουν την εξαθλίωση χρησιμοποιώντας το άσυλο, που στο κάτω κάτω δεν είναι και παράνομο, να ξεπερνάει τα όρια, αποκαλύπτει το πόση υποκρισία υπάρχει και πόσο τελικά όλοι για την πάρτη τους ενεργούν και σκέφτονται.

Τους έπιασε όλους η πρεμούρα για το άσυλο, την τριτοβάθμια εκπαίδευση και τους δημόσιους χώρους....τρομάρα τους.

Αλληλεγγύη ώρα μηδέν.

Εκλογές σταθμός

Πλάκα κάνω...

Δεν περίμενα τίποτα από αυτές τις εκλογές. Τα αποτελέσματα ήταν άκρως αναμενόμενα.

Είχα φίλους που πίστευαν πραγματικά ότι ο κόσμος θα δείξει την αποδοκιμασία του σε ΠΑΣΟΚ/ΝΔ ψηφίζοντας αριστερά κόμματα. Οι περισσότεροι από αυτούς σοκαρίστηκαν από τα αποτελέσματα (σε αντίθεση με τις ηγεσίες των κομμάτων που όλες δήλωσαν ικανοποιημένες).

Υπάρχει μια αίσθηση ότι το ΚΚΕ διακαιώθηκε και ανέβηκε πολύ. Δεν λέω ότι πήγε και άσχημα, αλλά η αυξημένη αποχή έχει φουσκώσει κάπως τα ποσοστά του.

Άλλοι σοκαρίστηκαν από το γεγονός ότι η Πορτάλιου με την "Ανοιχτή Πόλη" στην Αθήνα έφαγε τη σκόνη του "απολιτίκ" Αμυρά και ένοιωσε καυτή την ανάσα (πόσο μου αρέσουν αυτές οι φράσεις!) της του Μιχαλολιάκου. Εμένα πάλι μου φάνηκε λίγο πολύ αναμενόμενο.

Οι πιο αστείοι μου φάνηκαν όσοι με περηφάνεια διατυμπάνιζαν ότι θα απέχουν με ύφος "θα τους κάνω τα μούτρα κρέας". Αργότερα άκουγα τους πολιτικούς να ερμηνεύουν την αποχή με τον βολικότερο για αυτούς τρόπο... Λογικό. Μια που στην αποχή δε λες τίποτα, αφήνεις τους άλλους να εκφράσουν τη γνώμη σου, όπως τους βολέυει.

Για να μην πω άλλα τέτοια βαρετά, θέλω να σταθώ σε κάτι που προκάλεσε ένα ελαφρύ χαμόγελο ικανοποίησης στο πρόσωπό μου. Και αυτό δεν ήταν άλλο από το ανελέητο μαύρισμα που κέρασαν οι ψηφοφόροι του νεοσύστατου Δήμου Σαρωνικού στην κυρία "Μαζί τα φάγαμε" Χριστοφάκη. Και στα δικά σου χοντρέ!

Να μας!

Πατάμε play και ξεκινάμε...

Ιδού λοιπόν η εποχή των συμπλεγμάτων.

Ο απέναντι με ακούει με απορία και μετά,

«Να κι αν είναι κι αν δεν είναι» μου απαντά.

«Να, να , να!...»

Ιδού λοιπόν η εποχή των συμπλεγμάτων.

Είναι τα οράματα που λείπουν

«διότι», «δεν» και τα λοιπά,

είν' ο φόβος, όχι τίποτα σπουδαίο φυσικά,

και που μας κάνει ξαφνικά,

για ό,τι υπάρχει ένα γύρω να μη δίνουμε μια

και «Να, να , να!...»

Για τα παιδία που περιμένουν κι ελπίζουν

νύχτα μέρα με παυσίπονα και ηρεμιστικά,

μήπως έχουμε κάτι να πούμε; Ε, όχι δα!

Εμείς «Να, να , να!...»

Για τους φαντάρους που ονειρεύονται τις νύχτες

κι έναν ύπνο ανεξύπνητο κοιμούνται στη σκοπιά,

μήπως έχουμε κάτι να πούμε; Ε, όχι δα!

Εμείς «Να, να , να!...»

 Κάθε φορά που η ζωή μας ακριβαίνει.

Τι περίεργη λιτότης! Δύο μέτρα, δύο σταθμά.

«Η Ελλάδα μας πληγώνει»*. Ε, καλά!

Εμείς «Να, να , να!...»

Εμένα πάντως η Ελλάδα με μουντζώνει,

όμως εσένα πονηρούλη σε πληρώνει τελικά,

μου αγοράζεις ένα ύφος ακριβά ή φτηνά

και «Να, να , να!...»

Αυτοκράτορας σκοτώνει τη μαμά του λέει

διαγράφονται οι λέξεις Άγιος Μέγας και τα λοιπά.

Ιστορίες θα λέμε τώρα; Ε, όχι δα!

Εμείς «Να, να , να!...»

Τετρακόσια χρόνια φάγαμε τους Τούρκους.

Συνηθίσαμε και τρώμε και τους Έλληνες μετά.

Τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια. Ε, καλά!

Εμείς «Να, να , να!...»

Όλα αλλάζουν, ξαναλλάζουν κι αλαλάζουν.

Ένας κόσμος σαν κοπάδι αλαφιασμένο τριγυρνά.

Οι κερκίδες τι σημαίνουν; Ε, καλά.

Εμείς «Να, να , να!...»

«Το μυαλό μου είναι σε φάση να σαλτάρει».

Τουτ' η φράση μου 'χει μείνει από τα Νέα Ελληνικά.

«Πολυτέλειες» θα μου πείτε. Ε, καλά!

Εμείς «Να, να , να!...»

Ιδού λοιπόν η εποχή των συμπλεγμάτων.
Ο απέναντι με ακούει, με κυττάζει και μετά
«Πόση αλήθεια κρύβει τουτ' η ιστορία μου απαντά».
Κι εκεί τελείως ξαφνικά,
Μου θυμίζει κάτι λόγια - κάτι λόγια γνωστά –
ωραία κι αληθινά.
«Το λουλουδάκι αυτό δεν ήταν για μας.
Το κόψαμε, το φάγαμε και το φτύσαμε μετά»**.
αλλά για τέτοια θα λέμε τώρα? Ε, όχι δα!
Εμείς «Να, να , να!...» 

Facebook κανείς;